4. ขายมรดกกิน คืออตัญญู

มนุษย์เกิด มาตัวเปล่า ไปตัวเปล่า

ปราชญ์หรือเขลา เป็นวัวบ่าว ของบุตรหลาน

สู้บากบั่น สร้างตัว กรำแต่งาน

รุ่นหลังผลาญ รุ่นก่อนสร้าง กรรมผู้ใด?

          ทุกวันนี้วัฒนธรรม กตัญญูเสื่อมลง บุตรหลานอกตัญญูบางคน เมื่อได้รับมรดกตกทอดแล้ว กลับไม่ได้สืบทอดเจตนารมณ์ของบรรพบุรุษ รู้แต่จะหาความสุขสำราญ ไม่รู้จักต่อสู้ขวนขวาย หาความเจริญก้าวหน้าตามอย่างบรรพบุรุษ กลับนำมรดกที่บรรพบุรุษอุตส่าห์เก็บสะสมมาด้วยความเหนื่อยยากออกขายจนเกลี้ยง แล้วนำเงินที่ได้มาใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่าย ทางสุรา นารี การพนัน เที่ยวเตร่หาความสนุกสำราญ จนสิ้นเนื้อประดาตัว ต้องตกอยู่ในฐานะลำบากยากจน นับว่าเป็นอกตัญญูอย่างหนึ่ง ไฉนจึงไม่นึกละอายต่อบรรพบุรุษซึ่งอยู่ในปรโลกบ้าง?

          เป็นลูกหลานคน น่าจะรู้ว่าการก่อร่างสร้างตัวของบรรพบุรุษนั้นแสนยากลำบาก เอามรดกมาผลาญได้อย่างไร? มิเป็นการเสียแรงเปล่าของบรรพบุรุษที่อุตส่าห์สะสมมาด้วยความเหนื่อยยากแสนเข็ญหรอกหรือ? ควรจะรู้ถึงคุณค่าของทรัพย์มรดก ใช้จ่ายแต่ในทางที่ถูกที่ควร อันเป็นคุณประโยชน์ต่อสังคมส่วนรวม เพื่อเป็นเกียรติประวัติแก่วงศ์ตระกูล จึงจักเรียกว่า มีความกตัญญู

          ดังนั้น จึงควรพากเพียรบำเพ็ญธรรม อันเป็นการสืบทอดมรดกความดี ตามเจตนารมณ์ของบรรพบุรุษ รับช่วงกิจการที่สุจริตของบรรพบุรุษ แล้วพัฒนาให้เจริญยิ่งขึ้น ไม่ทำความเสื่อมเสียแก่วงศ์ตระกูล เหล่านี้ คือความกตัญญู กตเวที ขอให้ลูกทั้งหลายพึงสังวร

พระมารดา (เหล่าหมู่)

21 กุมภาพันธ์ 2522 เวลา 20.00 น.