22. โรคเข้าทางปาก ภัยออกทางปาก

          ภาษิตว่า " โรคเข้าทางปาก ภัยออกจากปาก " เป็นคำกล่าวที่ถูกต้องโดยแท้ เพราะการเจ็บไข้ได้ป่วยของมนุษย์ สาเหตุส่วนใหญ่เป็นเพราะไม่ระมัดระวังการกิน การดื่ม ไม่จำกัดปริมาณการกิน ไม่พิถีพิถันเรื่องอนามัย ความสะอาด จึงง่ายต่อการติดโรค เพราะเชื้อโรคล้วนเข้าทางปาก จึงได้ว่าโรคเข้าทางปาก
          ภัยพิบัติของคน ส่วนใหญ่ มักเนื่องจากการไม่ระมัดระวังคำพูด หรือพูดว่าเสียดสีผู้อื่น หรือชอบวิพากษ์วิจารณ์ผู้อื่น ๆ ก่อให้เกิดความเจ็บแค้นจน เป็นสื่อนำแห่งภัยพิบัติ จึงได้ว่า "ภัยออกจากปาก" โดยเฉพาะพวกหญิงปากจัด ที่ปากอยู่ไม่เป็นสุข ชอบพูดนินทาชาวบ้านอย่างสนุกปาก ซึ่งไม่เพียงแต่ตนเองจะผิดศีลทางวจีกรรม ยังทำให้ผู้อื่นต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงไปด้วยบุคคลดังกล่าวจัดอยู่ในกลุ่มคนพาลที่อันตรายมาก บั้นปลายคงต้องประสบภัยพิบัติ เพราะปากเป็นแน่แท้ ตายแล้วต้องตกสู่นรกขุดตัดสิ้นเสวยทุกขเวทนา ดังนั้นเวลาจะพูดอะไรจึงควรคิดก่อน พูดแต่น้อย ไม่พูดเสียดสีนินทาผู้อื่น ไม่พูดถึงข้อบกพร่องของผู้อื่น ไม่พูดวิพากษ์วิจารณ์ผู้อาวุโสกว่า ควรเปิดเผยแต่ส่วนดีและปกปิดส่วนไม่ดีของผู้อื่น จึงไม่ก่อวจีกรรม ไม่พูดเรื่องที่จะก่อความเคืองแค้นแก่ผู้อื่น จึงจะไม่เกิดภัยแก่ตน ข้อเสียที่สุดของนำบำเพ็ญธรรมก็คือ การพูดโดยไม่คิดก่อน ผู้รู้ตัวว่าบกพร่องข้อนี้ ก็จงรีบปรับปรุงตัวใหม่ ขอให้เอาอย่างมนุษย์ทองคำที่ปิดผนึกปากตัวเอง จึงจะไม่ถูกตัดทอนความเจริญ

พระมารดา (เหลาหมู่)

7 เมษายน 2522 เวลา 20.00 น.

นักวิชาการ พูดทฤษฎี แต่ไม่ทำ

ฝ่ายกสิกรรม ไม่ใฝ่ธรรม หวังแต่ผล

พวกกรรมกร ทำลวกหยาบ ขาดอดทน

ค้าฉ้อฉล เอาแต่ได้ ไม่สัตย์จริง