20. ผู้ตื่นและผู้หลง

           เรื่องความทุกข์ความสุขของมนุษย์ เป็นเพียงดังความฝันฉากหนึ่ง ดังนั้น ยากจนก็ไม่ต้องเป็นทุกข์ ร่ำรวยก็ไม่ต้องโอ้อวด เพียงแต่ให้มีใจซื่อตรง ไม่ประพฤติชั่ว รู้จักประหยัด ขยันหมั่นเพียรต่อหน้าที่การงาน ยากจนก็ย่อมสามารถพลิเปลี่ยนกลายเป็นร่ำรวยได้ แต่ถ้าไม่รู้จักรักถนอมสิ่งของ ใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยสุรุ่ยสร่าย ไร้ศีลไร้ธรรม แม้จะร่ำรวยช่วงระยะหนึ่ง บั้นปลายก็จะกลายเป็นยากจนได้ เหล่านี้คือหลักยุติธรรมแห่งฟ้าดินที่มิเคยเปลี่ยน
          กาลเวลาเร่งเร้าความแก่ความตายทุกขณะ กิเลสตัณหาคือ มารร้ายที่คอยทำให้ผู้คนลุ่มหลงลืมตัว มีแต่ผู้ได้สติเท่านั้นที่รู้จักบำเพ็ญธรรม จนสามารถปล่อยวาง หลุดพ้นจากิเลสโลกีย์ ขัดเกลากายและใจกระทั่งบรรลุมรรคผล มีแต่ปุถุชนเท่านั้น ที่ยังหลงจมปลักอยู่กิเลสตัณหา ปล่อยวางไม่ลง ต้องตกสู่วังวนแห่งทะเลทุกข์ไม่สามารถฉุดช่วยตนเอง
          ผู้ตื่นหรือผู้ได้สติ รักเสียดายกาลเวลา ไม่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ ส่วนผู้หลวง หลงละโมบในวัตถุธาตุ เสาะแสวงหาอย่างผิด ๆ ความแตกต่างระหว่างผู้ได้สติและผู้หลวงคือ ผู้ได้สติสู่สวรรค์ ผู้หลงสู่นรกสวรรค์หรือนรกตนเป็นผู้เลือกเอง ผู้ได้สติขัดเกลาใจและกาย หลุดพ้นจากสารวัฎ ส่วนผู้หลง ฟุ่มเฟือยหรูหรา ยากจะหนีพ้นจากภัยแห่งสงสารทุกข์ ผู้รู้จักขัดเกลากายใจ จิตพุทธะไม่ถูกบดบังใจจึงใสสว่าง สมบูรณ์เป็นอมตะคู่ฟ้าดิน

พระมารดา (เหลาหมู่)

18 เมษายน 2522 เวลา 20.00 น.